Bez względu na to, czy jesteś twórcą biżuterii sutasz czy też masz w swoim posiadaniu haftowaną biżuterię, może przytrafić Ci się sytuacja, w wyniku której żywot Twojego kolczyka albo Twoja wielogodzinna praca zawiśnie na przysłowiowym włosku.

Łatwo się domyślić, że sutasz jest tworem delikatnym, należy więc traktować go nieco po królewsku. Dlatego też pomyślałam, że podzielę się z Wami moimi sposobami na sytuacje „kryzysowe”. Większość z tych sytuacji ma miejsce, gdy nosimy biżuterię sutasz na co dzień, ale mam kilka sposobów na „wpadki” podczas haftowania. :)

- Biżuterię z sutaszu zawsze przechowuj oddzielnie, najlepiej w pudełeczku jubilerskim i nie wrzucaj jej luzem do szkatułki. Sznurki sutasz to splot delikatnych, pojedynczych włókien, są więc podatne na zaciąganie.

- Jeśli przytrafi Ci się, że zahaczysz o coś kolczykiem i zaciągniesz sznurek w biżuterii, można próbować ją jeszcze uratować poprzez przycięcie zaciągniętych, pojedynczych włókien. Włókna przytnij bardzo blisko taśmy. Najlepiej przycinać je małymi, ostrymi nożyczkami. Sposób ten sprawdzi się tylko wtedy, gdy zaciągnięcie jest niewielkie. Gdy zaciągniesz „grubszą” partię włókien, ich odcięcie sprawi, że odsłoni się bawełniany rdzeń sznurka sutasz, który jest zazwyczaj w nieco innym odcieniu niż włókna wiskozy.

Przyznam się Wam bardzo szczerze, że wybierając temat tego wpisu nie sądziłam, iż napisanie krótkiego artykułu o kolorach będzie aż tak kłopotliwe.

Temat kolorystyki był wałkowany od czasów Newtona – on jako pierwszy pokazał, że przez pryzmat można rozszczepić białe światło w widmo barw. W chwili obecnej jest tyle książek, broszur, gazet i podręczników traktujących o barwach, że pisanie kolejnego jest nie lada wyzwaniem.

Pozstanowiłam więc napisac nieco “łopatologicznie” to, o czym wielokrotnie pisali uczeni (bo kolory stały się przedmiotem wielu badań, obserwacji czy doświadczeń naukowych). Chciałabym opowiedzieć Wam o barwach w sposób jasny, łatwy do “przetrawienia”, tak, aby ten artykuł okazał się jak najbardziej pomocny dla tych, którzy z kompozycją koloru mają kłopoty.

Zacznijmy od tego, że kolor to indywidualne wrażenie wywołane w mózgu i to pewnie dlatego z kolorami mamy taki galimatias. Każdy mózg jest inny, tak więc i kolory postrzegamy poprzez pryzmat własnej percepcji. Wrażenie koloru odnosi każde stworzenie, którego oko zostało wyposażone w specjalne komórki światłoczułe. Człowiek, jako istota naczelna, posiadł zdolność widzenia kolorów w najszerszej gamie. Mamy więc przywilej widzenia świata w wielu barwach i odcieniach. Potrafimy rozróżnić kolory ciepłe i zimne, widzimy kolory pośrednie, rozróżniamy stopnie nasycenia barw, widzimy kolory jasne i ciemne, a patrząc na obraz bez trudu odizolujemy każdy znany nam kolor. To dzięki temu człowiek mógł dokonać podziału barw i stworzyć zasady ich komponowania.